Een toevallige kennis.
Hoe schrijvers de dood bezweren
Reflector

Het gaat steeds beter!
leeslijst, Provincie Oost-Vlaanderen

De leeslijst, Provincie Oost-Vlaanderen
coverillustratie

Herrie in je hoofd
iD, Averbode

Locomotion
Mutation
Ad!dict Creative Lab 15

Mieke Lamiroy

°Oudenaarde, 15 april 1970

Eugène Demolderlaan 108
1030 Brussel
België

Tel +32.2.215.91.80
Fax +32.2.215.91.80
GSM +32.494.17.33.42

E-mail mieke_lamiroy@yahoo.com
Internet mieke.bill.be

Je hoeft Mieke Lamiroy niet te kennen om haar werk te kunnen 'lezen', maar het bekijken en blijven bekijken van haar werk biedt onvermijdelijk een indringende inkijk op de persoonlijkheid van deze illustrator.
Wat we dan zoal te zien krijgen? Verwacht hier alvast geen gortdroge opsomming van feiten en data. Als je haar tekeningen goed bekijkt, dan krijg je waarschijnlijk zelfs flitsen te zien van hoe haar woonst eruit ziet.
Dan zie je onvermijdelijk alle boeiende tegenstellingen die ook haar werk typeren.Er is 'oud' en 'nieuw': een verweerde vitrinekast met blikken speelgoed en verkleurde verpakkingen prijkt naast een modern boekenrek waarop kleurige nieuwe ruggen keurig in het gelid staan.
Op de vloer een koeienvel dat in een ander interieur enkel op zijn overdreven kitschgehalte zou veroordeeld worden, maar hier perfect in evenwicht gehouden wordt door de sobere designlamp aan het plafond...
Een felgekleurde wand, waartegen een stapel met ingebonden oude zwartwit-tijdschriften leunt...Op de achtergrond weerklinkt zoiets als een tango, om dan naadloos over te gaan in een popgroove.
Je weet dat de bewoonster van dit huis een fervent reiziger is, je voelt de wind die door Manhattan waait op bepaalde dagen, je ruikt het typische aroma van Centraal-europese steden als Berlijn of Boedapest.
Deze virtuele wandeling door haar woonst is niet meer of minder dan een inkijk in het hoofd van Mieke Lamiroy. De verwijzingen liggen voor het grijpen, en - het allerbelangrijkst - je blijft kijken. Waar het namelijk om gaat bij Mieke Lamiroy: je slaat een bladzijde om of klikt met je muis een volgende link aan, en daar prijkt een illustratie die je aanzuigt.
Je blijft kijken, want het gevoel is duidelijk: illustraties als deze zijn geen wegwerpartikelen. Misschien overvalt je de reflex om de plooien op de tijdschriftpagina glad te strijken, om de kreuken uit het zo fragiele krantenpapier te trachten halen. Of als je op computer kijkt, wil je misschien wel het scherm inkruipen, om daarachter de echte textuur van het werk aan een onderzoek te onderwerpen. Zou het kunnen dat sommige van deze illustraties het medium waarvoor ze gemaakt zijn overstijgen? Wat is er vluchtiger dan een krantenstuk of een artikel in een magazine, al bijna oud papier op het moment dat het van de drukpers rolt?
En toch staat daar nu en dan een tekst die de tand des tijds trotseren kan. Of in het geval van Mieke Lamiroy: een illustratie die een merkwaardige tijdloosheid uitademt die in het kader van een krant of magazine zelfs enigszins verontrustend kan overkomen.
Haar collages bijvoorbeeld maken vaak gebruik van retro-elementen maar overstijgen alle heersende retro-trends (die mekaar in dit nieuw millenium als op hol geslagen seizoenen steeds sneller opvolgen). Bij haar is 'retro' geen vage bevlieging, maar een uiting van het intrinsieke besef dat oud en nieuw evenveel waard zijn. Een oud kledingsstuk, voorwerp of gezicht wordt in het groter geheel van de tekening geïncorporeerd, zodat het er voor de kijker op bijna organische manier deel van gaat uitmaken. Organisch?
Had Mieke Lamiroy een tuin, dan zou die niet volledig zijn zonder een boomgaard. En zelfs die oude appelbomen die al lang geen vruchten meer dragen, zouden mogen blijven staan, daar in het kniehoge gras.
In de afleiding toont zich de meester. - Maar we zaten midden in een soort analyse, een duiding... - Overschot van gelijk. Anderzijds kan haar werk voor zichzelf spreken.
Vergeet even haar werk! Wij willen meer weten over de persoon. Geboren, getogen en woonachtig zei je? En verder? En verder zit ze graag onder een appelboom in het kniehoge gras...
Waar het om draait: er zit echt wel humor in het werk van Mieke Lamiroy, en die uit zich het vaakst in haar collages.
Ze zijn vaak uitgevoerd in ogenschijnlijk eenvoudig zwart-wit, waarbij een speelsheid voorop staat die men daarom nog niet met lichtheid moet gelijk schakelen. Een voltreffer in dit kader bleek ‘de Leeslijst’, een initiatief van de Provincie Oost-Vlaanderen en de Gentse stadsbibliotheek om met een alternatieve literatuurlijst voor jongeren voor de dag te komen. In één klap werd bewezen dat een illustrator ook in een overheidsopdracht haar fantasie de vrije loop kan laten gaan. Dit resulteerde in sterke en toch speelse beelden met een licht surrealistische ondertoon, die ondanks het kleine formaat van deze publicatie goed tot hun recht komen, en waarbij de lezer - van welke leeftijd ook - hopelijk een reeks glimlachen niet kan onderdrukken. In dezelfde lijn ligt de veelgeprezen samenwerking met Peter Verhelst, 'Kers op Tong', waarbij nu eens niet een stel illustratoren was aangezocht om het werk van een schrijver van beeldmateriaal te voorzien, maar wel een schrijver zijn verbeelding de vrije loop mocht laten aan de hand van drie reeksen illustraties van het grafisch collectief Bill, waaronder één reeks van Mieke. Nog steeds frivool, maar al een stuk donkerder. Volgens Verhelst zouden zijn en Miekes hersenen in sterk water naast elkaar op een plank prijken, ergens in een parallel universum.
Die vormexperimenten mogen ons niet doen vergeten dat de gelaagdheid in het werk van Mieke ook op een inhoudelijk niveau zit.
Haar werk slingert dan ook tussen twee uitersten. De ene pool zijn de speelse droombeelden met een soms donkere ondertoon uit de collages, de andere pool de illustraties rond 'grote thema's'. Die onderscheiden zich dan weer het vaakst door hun opvallend gebruik van kleur en textuur.
Haast vanzelf komen opdrachtgevers bij haar terecht om abstracte begrippen of actuele themas een verteerbare visuele vorm te geven. Het worden telkens weer indringende beelden, die op het eerste gezicht wat statisch kunnen aandoen. Bij nader toezien zit er echter een zindering en een bijzondere doorleefdheid in. Wie zoals Mieke door sociale bewogenheid en betrokkenheid bij allerlei thema’s getypeerd wordt, moet ook de kans krijgen om dit professioneel een invulling te geven.
Een bijzonder succesvolle samenwerking was er met het maandblad Klasse voor Leerkrachten. Het initiatief van Klasse om rond sterke thema’s te gaan werken resulteerde in een unieke verzamelmap met 20 verschillende uitneemsupplementen, telkens met een coverillustratie van Mieke. Rond thema’s als pesten op school, zelfmoord, nieuw samengestelde gezinnen, drugs, leren leren, geweld, faalangst, holebi’s, enz...
Een ander voorbeeld hiervan zijn de illustraties rond het thema plastische chirurgie, voor het maandblad van de Gentse Universiteit.
Dat zijn de twee polen, maar uiteraard slingert haar werk daartussen, en krijgt elke opdracht op een bijna instinctieve manier zijn eigen vormelijke uitwerking. Dat kan trouwens niet anders, bij zulke uiteenlopende opdrachtgevers als DeStandaard, DeStandaardMagazine, Feeling, Trends, Weliswaar, Blikopener, iD, Reflector, Koning Boudewijnstichting, Cultureel Centrum Leuven, Uitgeverij Davidsfonds/infodok, KBC, Electrabel, Interbrew, Flair, Klasse voor Leerkrachten... Het zou Mieke onrecht aandoen om haar werk in beperkende categorieën onder te brengen. Je ziet zoveel illustratoren die vastgeroest zitten in een stijl die met het verstrijken van de jaren meer en meer gedateerd overkomt. Weinigen is het gegeven om subtiel verder te evolueren.
Een rode draad bij Mieke blijft alvast de sfeer van verstandhouding en wederzijds vertrouwen waarin haar beste illustraties tot stand komen. Kijk bijvoorbeeld naar de prominent in het Leuvense stadsbeeld aanwezige banners van de eerste editie van Kulturama in 2003 waarvoor Mieke het logo en krachtige affichebeeld ontwierp. Mieke Lamiroy staat te popelen om haar krachten en talenten ook te kunnen botvieren op andere materialen, op ongewone formaten. Het speciale paneel voor de verjaardag van stripwinkel 'Het Besloten Land' in de Leuvense Parijsstraat - nog steeds ter plaatse te bewonderen - was daar slechts een voorsmaakje van. En wie zal zeggen wat de ongepubliceerde schetsboeken van Mieke Lamiroy nog voor ons in petto hebben?
Als er al een conclusie moet zijn, dan is het dat Mieke Lamiroy wars van alle trends haar eigen weg gaat. Openheid van geest, en een grote interesse voor het brede spectrum van de kunsten, een grote reislust, gigantisch veel zelfrelativering ook, dat alles staat garant voor een tekenstijl die herkenbaar is maar daarom nog niet gemakkelijk vast te pinnen.

bibliografie/bibliography

Een doolhof in mijn hoofd, Kristien Bocken, Uitgeverij Davidsfonds/infodok, 1995, isbn 9065656944
Juf Ada in de boeien, Ina Hekkert, Uitgeverij Davidsfonds/infodok, 1995, isbn 906565691X
Kers op tong, Peter Verhelst, DRUKsel, 1999, D/1999/8414/1
Bill, nrs.2, 3, 4 & 5, periode 19941999

prijzen/awards

Eerste prijs Jeugdboekenweek 1995; Geen tijd, ik lees, Nationaal Centrum voor Jeugdliteratuur, Antwerpen.

grafisch materiaal/graphical techniques

Acrylverf in combinatie met collage-elementen

Terug naar Illustratoren/Back to Illustrators