De meest frivole kant van illustratoren
28/11/2006
Zaterdag 25 november, de eerste ‘ontmoetingsdag voor illustratoren’. In een volle zaal in hartje Gent staat een zee van creatievelingen gezellig te keuvelen. Het debat met art directors moet nog beginnen. Ik waad me door de massa, met enkele gezichten die ik al ken als houvast. Ik maak een praatje met wie mijn pad kruist richting koffie en thee. Nieuwsgierige blikken. Of ik ook een illustrator ben? Nee dus.
Nieuweling
Als nieuweling bij het Vlaams Fonds voor de Letteren voelde ik me een beetje een vreemde eend tussen al die illustratoren en mensen uit de sector die elkaar al kennen. Maar dat loste ik op door mij aan zoveel mogelijk mensen voor te stellen als ‘de nieuwe bij het Fonds die het Vlaamse kinder- en jeugdboek gaat promoten in het buitenland’. En dat sloeg aan, want welke illustrator kijkt eens niet over de grens?
Gezicht
Mijn naamkaartje zei de meeste illustratoren niet veel. Maar voor mij waren hun kaartjes - bij iedereen keurig vastgespeld boven de boezem - een zegen. Je leest een naam, die kleuren, beelden, boeken oproept. En aan die naam hangt plots een gezicht. Dat is eerst een beetje vreemd, en valt even tegen. Net zoals je je een beeld vormt bij een radiostem, dat dan helemaal niet klopt met de werkelijkheid. En die werkelijkheid stelt dan heel even teleur. Tot je eraan gewoon bent. Je begint te praten, interessante gesprekken stapelen elkaar op, en je kan je niet meer voorstellen dat je ooit dacht dat de illustrator er anders zou uitzien.
Wereldformaat
Ik zag i-day vooral als een kans om veel mensen te leren kennen. Maar het programma - voor mij een boeiend extraatje - verraste mij. Na een levendig debat met art directors over het gebruik van illustraties in boeken, magazines, kranten en gebouwen, kwam heerlijke zelfgemaakte taart. En dan was er Wolf Erlbruch. De illustrator van wereldformaat ging achter het publiek staan bij een diaprojector, een weloverwogen keuze voor iemand die niet graag in de spotlights staat. Volgde een diareeks met tekeningen die hij als kleuter maakte, indrukwekkende schilderijen van toen hij tiener was, maar ook fluitjes en andere speelgoedjes voor zijn zoon. Om stil van te worden.
Gemoedelijk tot frivool
De avond werd ingezet in een andere zaal, met gezellig praten bij een hapje en een drankje en aanstekelijke live muziek. Ik blijf het bijzonder vinden, die kameraadschappelijke sfeer, die gemoedelijkheid onder concurrenten, want dat zijn de illustratoren uiteindelijk toch. Er werd veel gelachen, en in de late uurtjes zelfs gedanst. En zo leerde ik de illustratoren meteen van hun meest frivole kant kennen. Een belevenis!
Els Aerts
Terug naar nieuwsoverzicht...
|