I-day: hier voel ik mij een illustrator!

27/11/2006

I-day vorige zaterdag was een groot succes. Benjamin Leroy schudde een verslagje uit zijn mouw.

Klein mijlpaaltje

Je voelt je niet altijd een illustrator. Als ik bij het strijken mijn duim verbrand, voel ik me geen illustrator. Als ik op de Boekenbeurs zit en iemand komt me vragen waar het dichtstbijzijnde toilet is, voel ik me geen illustrator.
Maar op I-day voelde ik me illustrator. Het voelde als een klein mijlpaaltje: alle illustratoren samengebracht onder het mom van een debat, een lezing, een gedekte tafel. Je kent zoveel tekeningen, maar zo weinig tekenaars. Soms zie je een tekening en je denkt: 'datzelfde zoeken, datzelfde oog voor de dingen, dat kan toch een gelijkgestemde ziel zijn?' Wat wordt het spannend als je zo iemand ontmoet!

Grote reikwijdte

De zaal zat vol toen vijf Art Directors zich achter de micro zetten. Van magazines over kranten tot het integreren van illustratiewerk in bedrijfsgebouwen. De reikwijdte was groot.
Na een voorstelling konden de vragen afgevuurd worden. Waarom foto’s en geen illustraties? Wordt de lezer niet onderschat? Krijgen jonge illustratoren nog wel de kans om zich stap voor stap te ontwikkelen? De meningen verschilden. En maar goed ook, dat is een debat. De tijd was te kort om alle vragende vingers te doen zakken.

Obsessie voor brillen

Na het bestormen van een arsenaal thermossen werden de lichten gedoofd voor Wolf Erlbruch. De grootmeester had zijn beste Nederlands meegebracht en dirigeerde een reeks dia’s met goedgemikte woorden. Dat hij toen veel vrienden had in New York en nu niet meer. Dat hij als kleuter al een obsessie had voor brillen. Dat hij honderd fluitjes had gemaakt uit hout, omdat hij daar zin in had. In één klap werd het hele voorgaande debat weer op zijn plaats gezet. Ik werd daar stil van, en ik geloof nog een paar anderen. Het applaus was warm en lang.

Discoboots

Het feest werd verdergezet in zaal Cocteau, met aperitief en daarna een prachtig buffet. Ik zat toevallig aan de VIK-tafel (Vlaamse Illustratoren Kookclub), waar er driftig cakerecepten werden uitgewisseld, maar links en rechts natuurlijk ook ervaringen en vragen. Die cakes waren overigens formidabel.
Na het dessertenbuffet volgde het dessert van de I-day: een fuif, geheel met dansende mensen (helaas, mijn discoboots had ik niet bij), drinkende mensen, lachende mensen. Of hoe schoon het kan zijn mensen bij elkaar te brengen. En vooral creatieve mensen. Ik denk nu al aan de volgende I-day. U ook?

Benjamin Leroy

Terug naar nieuwsoverzicht...