Benjamin Leroy
Je voelt je niet altijd een illustrator. Als ik bij het strijken mijn duim verbrand, voel ik me geen illustrator. Als ik op de Boekenbeurs zit en iemand komt me vragen waar het dichtstbijzijnde toilet is, voel ik me geen illustrator.
Maar op I-day voelde ik me illustrator. Het voelde als een klein mijlpaaltje: alle illustratoren samengebracht onder het mom van een debat, een lezing, een gedekte tafel. Je kent zoveel tekeningen, maar zo weinig tekenaars. Soms zie je een tekening en je denkt: 'datzelfde zoeken, datzelfde oog voor de dingen, dat kan toch een gelijkgestemde ziel zijn?' Wat wordt het spannend als je zo iemand ontmoet!
Grote reikwijdte
De zaal zat vol toen vijf Art Directors zich achter de micro zetten. Van magazines over kranten tot het integreren van illustratiewerk in bedrijfsgebouwen. De reikwijdte was groot.
Na een voorstelling konden de vragen afgevuurd worden. Waarom foto’s en geen illustraties? Wordt de lezer niet onderschat? Krijgen jonge illustratoren nog wel de kans om zich stap voor stap te ontwikkelen? De meningen verschilden. En maar goed ook, dat is een debat. De tijd was te kort om alle vragende vingers te doen zakken.
Obsessie voor brillen
Na het bestormen van een arsenaal thermossen werden de lichten gedoofd voor Wolf Erlbruch. De grootmeester had zijn beste Nederlands meegebracht en dirigeerde een reeks dia’s met goedgemikte woorden. Dat hij toen veel vrienden had in New York en nu niet meer. Dat hij als kleuter al een obsessie had voor brillen. Dat hij honderd fluitjes had gemaakt uit hout, omdat hij daar zin in had. In één klap werd het hele voorgaande debat weer op zijn plaats gezet. Ik werd daar stil van, en ik geloof nog een paar anderen. Het applaus was warm en lang.
Discoboots
Het feest werd verdergezet in zaal Cocteau, met aperitief en daarna een prachtig buffet. Ik zat toevallig aan de VIK-tafel (Vlaamse Illustratoren Kookclub), waar er driftig cakerecepten werden uitgewisseld, maar links en rechts natuurlijk ook ervaringen en vragen. Die cakes waren overigens formidabel.
Na het dessertenbuffet volgde het dessert van de I-day: een fuif, geheel met dansende mensen (helaas, mijn discoboots had ik niet bij), drinkende mensen, lachende mensen. Of hoe schoon het kan zijn mensen bij elkaar te brengen. En vooral creatieve mensen. Ik denk nu al aan de volgende I-day. U ook?
Benjamin Leroy - illustrator |
Els Aerts
Zaterdag 25 november, de eerste ‘ontmoetingsdag voor illustratoren’. In een volle zaal in hartje Gent staat een zee van creatievelingen gezellig te keuvelen. Het debat met art directors moet nog beginnen. Ik waad me door de massa, met enkele gezichten die ik al ken als houvast. Ik maak een praatje met wie mijn pad kruist richting koffie en thee. Nieuwsgierige blikken. Of ik ook een illustrator ben? Nee dus.
Nieuweling
Als nieuweling bij het Vlaams Fonds voor de Letteren voelde ik me een beetje een vreemde eend tussen al die illustratoren en mensen uit de sector die elkaar al kennen. Maar dat loste ik op door mij aan zoveel mogelijk mensen voor te stellen als ‘de nieuwe bij het Fonds die het Vlaamse kinder- en jeugdboek gaat promoten in het buitenland’. En dat sloeg aan, want welke illustrator kijkt eens niet over de grens?
Gezicht
Mijn naamkaartje zei de meeste illustratoren niet veel. Maar voor mij waren hun kaartjes - bij iedereen keurig vastgespeld boven de boezem - een zegen. Je leest een naam, die kleuren, beelden, boeken oproept. En aan die naam hangt plots een gezicht. Dat is eerst een beetje vreemd, en valt even tegen. Net zoals je je een beeld vormt bij een radiostem, dat dan helemaal niet klopt met de werkelijkheid. En die werkelijkheid stelt dan heel even teleur. Tot je eraan gewoon bent. Je begint te praten, interessante gesprekken stapelen elkaar op, en je kan je niet meer voorstellen dat je ooit dacht dat de illustrator er anders zou uitzien.
Wereldformaat
Ik zag i-day vooral als een kans om veel mensen te leren kennen. Maar het programma - voor mij een boeiend extraatje - verraste mij. Na een levendig debat met art directors over het gebruik van illustraties in boeken, magazines, kranten en gebouwen, kwam heerlijke zelfgemaakte taart. En dan was er Wolf Erlbruch. De illustrator van wereldformaat ging achter het publiek staan bij een diaprojector, een weloverwogen keuze voor iemand die niet graag in de spotlights staat. Volgde een diareeks met tekeningen die hij als kleuter maakte, indrukwekkende schilderijen van toen hij tiener was, maar ook fluitjes en andere speelgoedjes voor zijn zoon. Om stil van te worden.
Gemoedelijk tot frivool
De avond werd ingezet in een andere zaal, met gezellig praten bij een hapje en een drankje en aanstekelijke live muziek. Ik blijf het bijzonder vinden, die kameraadschappelijke sfeer, die gemoedelijkheid onder concurrenten, want dat zijn de illustratoren uiteindelijk toch. Er werd veel gelachen, en in de late uurtjes zelfs gedanst. En zo leerde ik de illustratoren meteen van hun meest frivole kant kennen. Een belevenis!
Els Aerts - Vlaams Fonds voor de Letteren |
Isabelle Schoepen
Alweer meer dan een week geleden... Rustig de tijd gehad de i-day herinneringen die in mijn hoofd ronddwarrelden, een plekje te geven en te laten uitkristalliseren tot een slotsom: het was een prachtige feestdag. En daar mogen jullie bij VIC apetrots op zijn. Zoveel mensen verleiden en boeien met een mooi programma, al meteen bij de eerste editie!
Zoveel moois
Ik voelde me als niet-illustrator erg welkom - er hangt een fijne, joviale en hartelijke sfeer in jullie groep. Er vallen weer heel wat nieuwe gezichten samen met namen, prenten en verhalen die ik (allang of nog maar pas) kende, en dat is prettig. Een warm dankjewel aan iedereen met wie ik een korte of lange babbel sloeg, aan de taartenbakkers (heerlijk!), aan de tafelgenoten met wie ik lekker eten, een goed glas en een fijn gesprek deelde, aan mijn bonnetjesscheurcollega's (we hebben records gebroken!), aan Nej De Doncker (zijn pleidooi voor durf en prenten die gerust een beetje ontwrichtender dan normaal mogen zijn!), aan Wolf Erlbruch (voor het tónen van zoveel hartverwarmend moois en er niet enkel over praten!), aan onze mrs. Cab driver Ann en de toffe vrouwenbende (Ann, Ina, Geert, het was knus in de auto!), aan Peer (de ontmoeting met jou deed een vriend uit een ver verleden binnenwaaien in mijn hoofd en hart zoals de geur van zomers vers gemaaid gras je soms tegemoet waait). En wat een ontdekking, die prachtige zaal Cocteau. Een pluim aan de hele VIC-ploeg, ik verheug me al op de volgende editie!
Isabelle Schoepen - stafmedewerkster Vlaamse Auteursvereniging
 |
